Bir Çocuğun Hayatına Dokunmak: Sevgi, İlgi ve Doğru Eğitim

Bugün sizlerle sınıfımda öğrencilerimle yaşadığım bazı anlardan ve özel eğitim alanındaki gözlemlerimden söz etmek istiyorum.

Ortaokul özel eğitim sınıfımızda dört öğrencimiz bulunuyor. İlkokul bölümümüzde ise değerli eğitimcilerimizin ilgilendiği iki öğrencimiz var. Her birinin kendine özgü dünyası, ihtiyaçları, yetenekleri ve bize öğrettiği çok şey var.

Öğrencilerimizin bazıları otizm ve Rett sendromu gibi farklı gelişim özellikleriyle hayatlarını sürdürüyor. Biz eğitimciler olarak yalnızca öğrencilerimize değil, onların kıymetli ailelerine de elimizden geldiğince destek olmaya, onları sabırla ve uyum içerisinde yönlendirmeye çalışıyoruz.

Bir devlet okulunda özel eğitim sınıfının bulunması ve öğrencilerin güvenli bir eğitim ortamına ulaşabilmesi gerçekten çok önemli. Özel eğitimde her çocuğun ihtiyacının aynı olmadığını, bazı öğrencilerin akranlarıyla aynı eğitim ortamında bulunmasının her zaman mümkün olmayabileceğini unutmamalıyız.

Bu nedenle özel eğitim sınıfları yalnızca birer sınıf değildir. Çocukların kendilerini güvende, değerli ve anlaşılmış hissedebilecekleri eğitim ortamlarıdır.

Eğitimci de Her Gün Öğreniyor

Bu süreçte okul yöneticilerimizin ve eğitimcilerimizin çabaları büyük önem taşıyor.

Öğrencilerimizin ihtiyaçlarını anlamaya çalışan, onların güvenliği ve eğitimi için imkânlarını zorlayan yöneticilerimize; psikoloji ve pedagoji alanında kendini geliştiren, özel eğitim konusunda emek veren tüm eğitimcilerimize teşekkür etmek istiyorum.

Özellikle ilköğretim okulumuzun Müdürü Sayın Kemal Durmaz, özel eğitim öğrencilerimizin ihtiyaçları konusunda imkânlar ölçüsünde destek olmaya ve öğrencilerimiz için daha iyi şartlar oluşturmaya gayret ediyor. Bu duyarlılığın eğitim ortamına önemli bir katkı sunduğuna inanıyorum.

Çünkü biz eğitimciler de her gün yeniden eğitiliyoruz.

Bazen bir öğrencimizin tek bir bakışı, bazen küçük bir ilerlemesi, bazen hiç beklemediğimiz bir davranışı bize yeni bir şey öğretiyor.

“Neden Özel Eğitim Öğretmenliği?”

Bir süre önce bana, “Neden özel eğitim öğretmenliğini tercih ettiniz?” diye bir soru yöneltildi.

Bu sorunun cevabı aslında geçmişte yaşadığım bir olayda saklı.

Bir özel okulda, bir öğrencinin bir eğitim yılı boyunca kütüphanenin önünde oturduğuna şahit oldum.

Öğrencinin özel gereksinimleri vardı. Onunla ilgili rehberlik birimleriyle defalarca görüştüm. Ancak ailesinin durumu kabul etmekte zorlandığını ve sürecin ilerlemediğini gözlemledim.

Daha da üzücü olan ise öğrencinin akranları tarafından dışlanmasıydı.

Ben onunla ilgilenmek, onu anlamak ve eğitimine katkı sunmak istedim. Fakat o dönemde idari açıdan sahip olduğum imkânlar yeterli olmadı.

Ve bu durum beni derinden etkiledi.

Bir Piyano ve Değişen Bir Bakış

Bir gün o öğrenciyi piyanonun başına oturttum.

Bana, “Vurur, kırar.” dediler.

Ben ise farklı düşünüyordum.

Çünkü bazen bir çocuğa önce davranışları üzerinden değil, ihtiyaçları ve duyguları üzerinden bakmak gerekir.

O çocuk piyanoya zarar vermedi.

Aksine, kendisine ilgi gösteren, onu dışlamayan ve yanında olduğunu hissettiren bir öğretmene karşı güven geliştirdi.

Çünkü çocuklar daima önce anlaşılmak ister.

Kimi çocuk konuşarak kendisini ifade eder, kimi davranışlarıyla, kimi bakışlarıyla, kimi ise sessizliğiyle...

Önemli olan bizim onları anlayabilmek için ne kadar çaba gösterdiğimizdir.

Her Çocuk İçin Bir Kapı Açılabilir

Özel eğitimde mucizevi reçeteler yoktur.

Her çocuğun gelişimi, ihtiyaçları ve öğrenme biçimi farklıdır. Bu nedenle eğitim sürecinde sabır, bireyselleştirilmiş yaklaşım, aile iş birliği ve uzman desteği büyük önem taşır.

Ancak şuna bütün kalbimle inanıyorum:

Sevgi, ilgi ve doğru eğitim; bir çocuğun hayatında çok önemli kapılar açabilir.

Bazen o kapı bir piyano olabilir.

Bazen bir kitap.

Bazen bir öğretmenin sabırlı bakışı.

Bazen de “Senin yanındayım.” diyen tek bir cümle...

Özel gereksinimli çocuklarımızı yalnızca farklılıklarıyla tanımlamak yerine, onların sahip oldukları potansiyeli görebilmeyi öğrenmeliyiz.

Onlara fırsat verdiğimizde, onları dinlediğimizde ve eğitim süreçlerini onların ihtiyaçlarına göre şekillendirdiğimizde, biz de onlardan çok şey öğreniyoruz.

Çünkü eğitim tek taraflı bir süreç değildir.

Biz çocukları eğitirken, çocuklarımız da bizi eğitiyor.

Sevgili öğrencilerimiz ve değerli ebeveynlerimiz;

Gözlemlerimi ve özel eğitim alanındaki deneyimlerimi önümüzdeki süreçte sizlerle paylaşmaya devam edeceğim.

Daha fazla farkındalık, daha güçlü aile-öğretmen iş birliği ve her çocuğun kendisini değerli hissedebildiği eğitim ortamları oluşturabilmek dileğiyle...

Sevgi ve saygılarımla.

Yıldız Asyalı
Eğitimci